Camprowanje

W casu mjazy januarom a měrcom se swěśi we Łužycy zapust. Nejstaršy źěl zapustojskego swěźenja jo camprowanje. Spócetnje jo z tym pśedstajanje wězane było, aby mógali se z pśewoblekanim a zogolenim tšachoty za śěło a dušu a teke za dom a dwór wótchylowaś. Pśewoblacone a kostiměrowane póstawy su śěgowali z brjazynymi witkami pśez wjas a su dotykowali z nimi dorosćonych a źiśi. Žywjeńska móc młodeje witki jo se dejała na luźa pśejś.

Starša literatura dopokazujo specielne kostimy camporakow. K nejstaršym póstawam słušaju mjadwjeź ze grochoweje słomy, bóśon a rejtaŕ na šumjelu a teke dwójna wósoba a jajowa žeńska – zwětšego muž w žeńskecych drastwach, kenž jajowy korbik nosy. Źinsa nosuju se teke druge kostimy.

W pśewóźowanju kapały du jadnotliwe camprowańske kupki wót dwóra k dwóroju. To su źiśi, młodostne, wóženjone muske abo žeńske. Na dwórach južo cakaju na camporakow. Pó reji z gózpozu a góspodarjom a zgromadnem paleńcu dostanu pjenjeze a jaja. Taki woglěd jo ako cesny woglěd. Zazběrane dary se zjěźe pózdźej pśi zgromadnem jajowem jěźenju.

Jo to žywe kulturne derbstwo, kótarež jo dynamiske. To groni, až se pśez generacije pśecej zasej w strukturje abo we wopśimjeśu pśeměnja a pśiměrjujo a se tak traděrujo a žywe wóstanjo.