Žiwe kulturne herbstwo
Zapust
Wot kónca 19. lětstotka zetkawa so młodźina w Delnjej Łužicy – zwjetša sobotu abo njedźelu po camprowanju – a ćehnje z hercami po wsy. Holcy noša rejwansku drastu, młodźi mužojo čorny woblek a kłobuk. Z papjerjanych kwětkow zhotowjeny zapustowy kwěćel pyši kłobuk abo rewers. Po prěnjej reji na žurli a zhromadnym foće wšitkich wobdźělenych porow wopyta swjedźenski ćah wobydlerjow wsy kaž wjesnjanostu, fararja a druhich zasłužbnych wjesnjanow. Z nimi młodźi ludźo na dworje čestnu stučku zarejuja a jim zapustowy kwěćel přepodadźa. Wobdźěleni swjedźenskeho ćaha dóstanu mały přikusk abo pjenjezy do zapustoweje kasy. Ćah skónči so wječor ze zapustowej reju, na kotruž su wšitcy wjesnjenjo přeprošeni.
Je to žiwe kulturne herbstwo, kotrež so přez swoju dynamiku wuznamjenja. To rěka, zo so we wuwjedźenju a daledawanju přez generacije měnja a přiměrja. Na tajke wašnje so nałožk traděruje a žiwy wostanje. To pokazuje so na přikład w tym, zo móže so zapust tež bjez swjedźenskeho ćaha a jenož z rejemi přewjesć.
